Maleisië kennen de meeste westerlingen van het lonkende natuurschoon in de reisgidsen. Wat weten we verder van het land, behalve dat het een van de economische tijgers van Azië is? De journaliste Brigitte Ars verkende het koninkrijk vanuit de hoofdstad Kuala Lumpur, waar ze zes jaar woonde, en schreef er een serie reportages over: De sprong van de Maleise tijger.

De hoofdstad wordt voor haar opengelegd door Sonia, een trendy tiepje van Maleisisch-Indiase afkomst. Shoppen en stappen zijn een favoriet tijdverdrijf van de moderne bovenlaag. Ze duikt in de Maleisische islam en relativeert het beeld van de moderne, progressieve islam waar het land zich graag op laat voorstaan. Maleisië wil een bemiddelende rol vervullen tussen het Westen en de islamitische wereld, maar kan zich niet onttrekken aan vormen van radicalisering.

De natuur mag haar bewegen tot superlatieven, ze stelt ook vast dat het land diezelfde natuur tot en met zijn bossen ‘in de uitverkoop’ heeft gedaan en dat het is vervuild met miljarden plastic ritselzakjes, tot in de jungle aan toe.

Wat de titel ook doet vermoeden: het boek gaat niet over economie, maar over mensen en cultuur. De etnische mêlee omvat ook Chinezen, hindoeïstische Indiërs, de orang asli in hun paalwoningen, en de Iban in hun longhouses. En, alsof het een etnische variant betreft, diept ze het leven uit van expat-vrouwen in een land vol bloedmooie dienstmeisjes.

“Neem toch een Filipijnse”, oppert een westerse. “Ze zijn dan wel duurder, maar meer zoals wij. Het nadeel is dat ze met je man weglopen.”