Zondag worden er in het Aziatische land Maleisië verkiezingen gehouden. En geloof het of niet, maar voor het eerst zou de oppositie kans maken om te winnen. Dat zou een historische ommekeer betekenen.

Maleisië is synoniem voor termen als “stabiliteit” en “angst voor vernieuwing”. Sinds de onafhankelijkheid van Groot-Brittannië in 1957 zwaait de UMNO-partij (United Malay National Organisation) er de plak en generaties zijn opgegroeid met de almacht en vriendjespolitiek van die beweging.

Nu zijn veel Maleisiërs dat blijkbaar beu, want in de opiniepeilingen trekt Pakatan Rakyak -het verenigd oppositiefront van Anwar Ibrahim- nu stevig aan de staart van de UMNO, nu gesymboliseerd door huidig premier Rajib Razak (boven).

Bij de vorige verkiezingen in 2008 ging er al een schok door het land toen het Barisan Nasional (Nationaal Front) rond de UMNO haar twee derde meerderheid -ja, u leest dit goed- verloor. Sindsdien heeft de oppositie de macht overgenomen in Selangor en Penang, twee van de dertien deelstaten van de Maleisische Federatie.

De UMNO trekt daarom alle registers open en verwijt de oppositie dat die te verdeeld is en niet in staat om het complexe land te leiden. Ook als zondag de ommekeer plaatsvindt, is die relatief, want oppositieleider Anwar Ibrahim (links) was jarenlang minister in een UMNO-regering voor hij in ongenade viel en op valse beschuldigingen veroordeeld werd tot zes jaar opsluiting. Nu leidt Ibrahim Pakatan Rakyat (Volksalliantie), een coalitie van de Keadilan (Gerechtigheid) van Ibrahim zelf, de DAP-partij van de etnische Chinese minderheid en de islamitische PAS die vooral etnische Maleiers telt. De UMNO heeft overigens een punt want de belangen van de Chinese minderheid en de PAS lijken moeilijk te verenigen.

Maleisië bestaat uit dertien deelstaten, deels tussen Thailand en Singapore in en deels op de noordkust van het Indonesische eiland Borneo. Er wonen 30 miljoen mensen, waarvan 60% oorspronkelijke Maleiers (verwant aan Indonesiërs), 24% Chinezen, 8% Indiërs en de overigen zijn migranten of “jungle tribes”.

De relaties tussen die bevolkingsgroepen zijn gespannen en na etnische rellen in 1969 werd de politiek van de “bumiputra” (zonen van het land) opgelegd, waarbij etnische Maleiers bevoorrecht toegang kregen tot onderwijs, jobs, de administratie en dergelijke, terwijl de economie daarvoor grotendeels in handen was van de Chinese en Indische minderheden.

De UMNO was de drijvende kracht achter dat beleid en leidt het land al sinds 1957. Nu heeft Maleisië sinds de jaren 80 onder voormalig premier Mahathir Mohammed een economische opgang gekend, maar die wordt afgeroomd door vriendjespolitiek en corruptie. Maleisië bekleedt nu een tussenpositie tussen koplopers zoals Singapore, Zuid-Korea en Taiwan en armere landen zoals Thailand, Indonesië en de Filipijnen. Van al die landen hebben enkel Singapore en Maleisië nog niet durven experimenteren met een democratische machtswissel.

Gerelateerd: && 2013/04/09 Veel beloftes van Premier in aanloop verkiezingen